Al maanden schrijf ik aan mijn boek. Hoofdstukken groeien, verhalen krijgen een plek en langzaam ontstaat er iets waar ik trots op ben. Toch blijft er één ding waar ik niet uitkom. De titel.
Ik schrijf lijstjes. Schrijf titels op briefjes. Probeer van alles uit. Sommige titels voelen aardig, andere verdwijnen al snel weer naar de achtergrond. Geen enkele titel raakt precies de kern van wat ik wil vertellen.
Op een ochtend zit ik aan de keukentafel met een kop thee en open ik LinkedIn. Ik heb een verhaal geschreven over een cliënt uit mijn tijd in de thuiszorg. Een vrouw die altijd thee drinkt uit een gebloemd kopje en steevast een puur chocolaatje voor mij bewaart voor onderweg.
Terwijl ik het bericht nog een keer doorlees, zie ik haar weer voor me. Haar woonkamer. Haar glimlach. De manier waarop ze me uitzwaait als ik de deur achter me dichttrek.
Ik klik op plaatsen.
Eerlijk gezegd verwacht ik er niet zoveel van.
Die dag ben ik druk met andere dingen. Mijn telefoon ligt ergens op tafel en af en toe hoor ik een melding binnenkomen. Nieuwsgierig open ik LinkedIn.
Het bericht wordt veel vaker gelezen dan ik gewend ben. Reacties blijven binnenstromen. Mensen delen hun eigen ervaringen. Zorgprofessionals vertellen over bewoners, cliënten en patiënten die ze jaren later nog steeds herinneren. Ik begin te lezen.
De ene reactie na de andere. Sommige laten me glimlachen. Andere raken me diep. Ik lees en reageer op alle reacties.
Langzaam voel ik dat dit bericht iets losmaakt. Niet alleen bij mij, maar bij honderden mensen die hetzelfde herkennen.
Terwijl ik verder lees, valt ineens alles op zijn plek.
Maandenlang zoek ik naar een titel. Ik schuif woorden heen en weer, maak lijstjes en probeer verschillende mogelijkheden. Geen enkele titel voelt echt als de juiste.
Tot dat moment.
Niet achter mijn laptop.
Niet tijdens het schrijven van een hoofdstuk.
Maar tussen de reacties van mensen die zich herkennen in het verhaal.
Mensen die laten zien hoeveel impact verlies heeft op zorgprofessionals. Mensen die begrijpen hoe moeilijk en ongemakkelijke het is om ruimte te maken voor verdriet wanneer het werk gewoon doorgaat.
Dan weet ik het.
Dit is de titel waar ik al die tijd naar zoek ben geweest.
Daar huil je toch niet om, het is je werk.
De titel van mijn eerste autobiografische boek.